Στο εξοχικό ο πατέρας μου είχε βάλει πολλά κρασοστάφυλα που είχε φέρει από νησιά των Κυκλάδων. Τα κρασοστάφυλα παράγουν σταφύλια με κουκούτσια που είναι κατάλληλα ουσιαστικά για την παραγωγή οίνου (κρασιού).

Στο μικρό αμπέλι, ανάμεσα στα κλήματα, είχε βάλει και κάποιες επιτραπέζιες ποικιλίες που παράγουν νόστιμα, γλυκά και χωρίς κουκούτσια σταφύλια.

Όπως είναι εύκολα κατανοητό, αυτά τα σταφύλια έχουν την τιμητική τους το καλοκαίρι, σε αντίθεση με τα κρασοστάφυλα.

Εδώ και καιρό ήθελα να μπολιάσω κάποια κρασοστάφυλα κλήματα με την ποικιλία που παράγει τα επιτραπέζια σταφύλια. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να “εκμεταλλευτώ” ένα ώριμο και εδραιωμένο κλήμα, με βαθύ ριζικό σύστημα, ώστε γρήγορα να δώσει επιτραπέζια σταφύλια.

Για αρκετό καιρό όμως φοβόμουν να το κάνω. Φοβόμουν ότι θα αποτύχω και θα καταστρέψω ένα παλιό κλήμα.